Van Tzaneen naar Johannesburg

19-8
Op weg naar Johannesburg rijden we over de bergpas die we gisteren hebben gereden naar Haenertsburg. We zien nu pas hoe groen, maar ook hoe stijl sommige afgronden zijn.

De zwarte rook komt nog vrolijk uit de schoorstenen van de houtverwerkingsfabriekjes langs de kronkelende weg. Balken, ronde palen en pallets liggen gestapeld op het terrein. We hebben de afgelopen weken met eigen ogen gezien dat er inderdaad weinig originele begroeiing meer is. Door het hele land zie je bos gevormd door dezelfde naaldbomen en Australische loofbomen, geplant op vaste afstand. De onderste takken zijn verwijderd, zo kijk je horizontaal, verticaal en diagonaal kilometers ver tussen de rijen door. Een kunst om ze zo strak te kunnen planten.
Tussen Hazyview en Graskop hebben we bij een bos het bordje SAPPI zien staan. Dus hier haalt papierfabriek SAPPI Nijmegen zijn bomen vandaan.

We komen langs het bedevaartstadje Moria, waar het enorm druk is met bezoekers. Grote zanderige parkeerplaatsen staan vol met auto's en bussen. Bezoekers zijn op hun paasbest gekleed. Net als op ander zondagen zien we ook hier veel cobalt blauwe jurken en beige officierspakken, compleet met cap, stars and stripes. Het zouden zo acteurs uit de komische Britse serie 'Alo Alo' kunnen zijn.
We moeten eerlijk bekennen dat - toen we de eerste keer iemand zagen lopen in dat pak - het toch zorgde voor een automatische reactie; nl. loslaten van het gaspedaal.

We komen langs Pietersburg, in 2003 omgedoopt tot Polokwane. Het WK voetbalstadion uit 2010, wat naast de snelweg ligt, ligt er stilletjes bij.

Dan nemen we de afrit naar de N1, een snelweg van maar liefst 1.929 kilometer. Wij rijden er gelukkig maar 267 kilometer van, van Pietersburg naar Johannesburg. Het is een kaarsrechte 120 km weg, zonder vangreel in het midden.
Er zijn veel tolpoorten en we zijn blij dat onze tol badge het deze reis wel goed doet.
Honderd meter na elke tolpoort staat de politie bestuurders van de weg te halen. En ja hoor, ook wij ontkomen er niet aan. De agent geeft het stopteken en wijst ons naar de kant. Echter als we dichterbij komen en hij ons goed ziet, wuiven zijn handen ineens weer de weg op. Vaart maken...
Volgens André kwam dat omdat hij mij zag zitten ;-p

We ontdekken weer een nieuwe job "Steentjeslegger". Er zijn mensen bezig evenwijdig aan elkaar steentjes te leggen op de zandbodem van de nieuw te maken snelweg. Waarom weten we niet.

Richting Pretoria worden het vierbaans wegen. Hoge sierlijke gebouwen kijken over de snelweg uit. De metersgrote digitale reclamebeelden, van kostbare artikelen, schreeuwen om aandacht. Pretoria loopt over in Johannesburg, we hadden ons deze steden toch wel anders voorgesteld. Maar ja, dit is de eerste indruk en daar zijn ze zich vast van bewust.

Als we aankomen in Kempton park, de wijk waar ons hotel ligt, zien we dat het in een beveiligde woonwijk ligt. De slagboom is dicht en we moeten ons verantwoorden bij de beveiliging, hij registreert het een en ander en we mogen naar binnen.
Als we binnen de muur zijn en rondkijken, zien we dat de muur om de wijk wel twee meter hoog is en dat op die muur een meter stroomdraad staat.
Het lijkt een omgekeerde wereld, wij opgesloten en alles wat 'wild' is loopt vrij rond.

Onze auto wordt netjes door een chauffeur op de parkeerplaats binnen het hek van het African Rock Hotel gezet. Ja weer een muur binnen een muur met een toegangspoort.

We worden vriendelijk ontvangen, nestelen ons en komen vandaag niet meer buiten de poorten.....