Het andere Afrika

10-8
Het is bewolkt, net droog maar oh zo vochtig. Er is van alles te doen hier, maar met dit weer wil je niet op het water zitten. Dus we wandelen naar de zee. Achter alle hotels bevinden zich mooie statige villa's in het groen.

Een mijnheer is in zijn tuin de afgewaaide takken aan het opruimen en ziet ons waarschijnlijk twijfelen. Ongevraagd - maar zeer welkom - wijst hij ons de weg in het Engels. Het kan linksom of rechtsom. Linksom main beach, rechtsom naar de beach, het wetland en de Ocean Skyclub. We gaan voor het maximale, dus naar rechts. Maar na even lopen weten we eigenlijk niet meer precies welke afslag we moesten nemen. Het is links van ons allemaal bush en we willen niet een doodlopende weg treffen. Een mevrouw ziet ons vanuit haar oprit twijfelen. Ik vraag haar naar de Ocean Skyclub. In het Engels geeft ze aan dat dat wel een flink stuk lopen is, een kilometer of twee. Ik overleg even met André of dat hem lukt. De mevrouw roept in het Nederlands: "dat kan ik wel verstaan hoor"! We kijken allebei verbaasd naar haar om. "Zal ik jullie even brengen, ik moet er toch met de auto uit". Dat is geweldig natuurlijk. Terwijl we op weg zijn verteld ze dat ze geboren is in Groningen. Dat haar ouders zijn verhuist in 1953, net na de watervloed. Ze was toen 10 jaar oud. Haar leven heeft zich verder afgespeeld in St. Lucia. Helaas kon ze niet niet meer terug naar Nederland, want ze werkte voor de staat als verpleegster en had alleen een ZA paspoort. Ze is nooit meer in Nederland geweest. Haar man is nu ziek en ligt veel op bed. Er is geen dokter en geen ziekenhuis in St. Lucia. Het meeste komt op haar neer, haar dochter woont naast haar en helpt haar waar nodig.

We nemen afscheid van de zeer vriendelijke vrouw, danken haar hartelijk en wensen haar heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.
Bij de Ocean Skyclub is nog weinig te beleven. Voor de club staat een steiger op palen op het vaste land om veilig hoog te kunnen staan. Je staat aan de rand van een groot water (wetland), waar haaien, krokodillen en Nijlpaarden je zo onderuit kunnen halen als je beneden zou staan.
Er staan wat jongeren van een scoutingclub te wachten op de steiger. De groep moet op de foto. André is behulpzaam en probeert de groep aan het lachen te krijgen. Hij houdt twee vingers achter het hoofd van "Akela". De groep barst nu echt in lachen uit. Het is gelukt. Als Akela er achter komt wat André gedaan heeft, zwaait zij vermanend, maar wel enigszins lachend, met haar wijsvinger.

Na een stevig bakje koffie, wandelen we door een prachtige natuur terug naar de woonwijk. De weg droogt op, vogeltjes gaan zingen. We zien wevers vliegen, die nectar uit oranje bloemetjes halen en zien een heel groot nest, verweven met bladeren in de bomen hangen. Waarschijnlijk van een spin. Het voelt ook al een stuk behaaglijker. Net voor de woonwijk worden we belaagd door een kolonie apen. Ze zien er schattig uit, maar twee van hen openen de aanval. We jagen ze stampvoetend weg, maar moeten toch met zwaaiende jassen het hazepad kiezen.

In de middag nemen we de auto om naar de main beach te gaan. Afrikaanse mensen duiken met veel lol en vermaak in de hoge golven.

Vers visje eten bij "het" visrestaurant Fisherman's, vers gevangen met de boot de Wave Dancer. Aanbevolen door de eigenaresse van Likido lodge, het hotel waar we verblijven. Bij binnenkomst zijn dames druk aan het bakken achter de balie in een smal gangetje. Doorlopen naar achteren, zo te horen is het daar te doen. Onze mond valt open.
Het lijkt een grote lege autogarage gevuld met een bar, picknicktafels, luide muziek en halfdronken mensen. Er mag gewoon gerookt worden. Grote draaiende ventilatoren en grote beeldschermen hangen aan de muur. De vangst van de dag met de Wave Dancer is vastgelegd op foto en wordt getoond. Er zitten en staan misschien wel 50 mensen. Sommigen te herkennen van het beeldscherm. Echter zichzelf zien ze waarschijnlijk niet meer. Er zit een groepje jongeren met bijna gesloten ogen. Tja, al heel vroeg uit de veren, de hele nacht/dag diepzee vissen, en dan aan het eind van de dag alcohol er in .....
Achter in het schuurtje staan Afrikaanse mannen en vrouwen de verse vissen schoon te maken.
We zoeken een tafel, gaan naast elkaar zitten en bestellen een dagvis. De ober wijst naar enkele vissen aan de muur. Tot een gesprek komt het niet, teveel herrie. Daar hangen de replica's van de grootste ooit gevangen vis. We kiezen er één uit en eten deze - het theaterstuk voor ons aanschouwend - op. We weten niet welk soort we eten, maar de vis is echt heerlijk en vers. Waar zijn we terecht gekomen? zijn dat de Hippo's, de Hyena's en de Panters waar je 's nacht voor op moet passen?